Skoro dotarłem w Góry Izerskie grzechem byłoby nie pokazać drugiego końca wędrówki, która zaczęła się u stóp Wysokiego Kamienia. Jakkolwiek schronisko na Izerskim Stogu jest piękne (choć jeszcze piękniejsze było, gdy widoku z niego nie psuła kolej gondolowa ze Świeradowa), to podkoszulka którą w nim kupiłem była bardzo przeciętna.
Zwykłe zdjęcie (no może nie zwykłe) nadrukowane na zwykłą białą podkoszulkę w zakładzie fotograficznym kilkaset metrów niżej.
Ale to nie umniejsza walorów samego schroniska.
Choć nie ukrywam, że najlepiej wspominam je z czasów sprzed gondoli, gdy zimą bywało się w nim jedynym turystą tego dnia. I można było być poczęstowanym herbatą i wspaniałymi naleśnikami z jagodami, zrobionym z mąki z dodatkiem żytniej i gryczanej. Uwielbiałem ten smak.
I wspaniały, niesamowity wręcz skrót, niestety chyba już nieistniejący od ujęcia wody pitnej prosto do schroniska z napisem "Schronisko 30 minut". W czasach gdy szlaki przechodziłem w czasach znacznie krótszych niż wynikało to z drogowskazów PTTK ten jeden (co prawda odręczny) okazał się idealnym określeniem długości trasy. No i po wyjściu z tego skrótu pytam w schronisku kto umieści tam ten drogowskaz, a chłopak który od lat codziennie (a może częściej) przemierzał tą trasę zapytał: "No ale o co chodzi? Nie zmieścił się Pan w 30 minut? ... Skoro tak, to przecież napisałem prawdę!"
Dawno, dawno temu już tam nie byłem. Może pora sobie przypomnieć to miejsce?
Ale to nie umniejsza walorów samego schroniska.
Choć nie ukrywam, że najlepiej wspominam je z czasów sprzed gondoli, gdy zimą bywało się w nim jedynym turystą tego dnia. I można było być poczęstowanym herbatą i wspaniałymi naleśnikami z jagodami, zrobionym z mąki z dodatkiem żytniej i gryczanej. Uwielbiałem ten smak.
I wspaniały, niesamowity wręcz skrót, niestety chyba już nieistniejący od ujęcia wody pitnej prosto do schroniska z napisem "Schronisko 30 minut". W czasach gdy szlaki przechodziłem w czasach znacznie krótszych niż wynikało to z drogowskazów PTTK ten jeden (co prawda odręczny) okazał się idealnym określeniem długości trasy. No i po wyjściu z tego skrótu pytam w schronisku kto umieści tam ten drogowskaz, a chłopak który od lat codziennie (a może częściej) przemierzał tą trasę zapytał: "No ale o co chodzi? Nie zmieścił się Pan w 30 minut? ... Skoro tak, to przecież napisałem prawdę!"
Dawno, dawno temu już tam nie byłem. Może pora sobie przypomnieć to miejsce?
Komentarze
Prześlij komentarz